..!!..!!..ManyaKolikleriZ..!!..!!..

Baba Evim

Çıkmaz sokakta tek katlı, tek penceresiyle sokağa bakan, dokunulsa pervazları hemencik kırılacak o pencereyi bir söğüt, dallarıyla zorladıkça ha şimdi kırılacak kabuslarıyla güne uyanırım. Bazen rüzgar itmiştir camı içeri, yağmur yarı gecenin tatlı uykusundan yararlanarak eve sokulmuş oda oda dolaşarak ulaşamadığı denizi burada, düşümdeki bu baba evimde gerçekleştirmeye başlamıştır.Çocuklar tam boğulacakken basarım feryadı; karşımda kızımın resim dersinde yaptığı çerçevelenmiş resimleri görmesem ve dışarıdan oto yıkayıcısının tazikli su sesi gelmese ne İzmir’de yaşadığımı, ne de kırk beş yaşında olduğumu hiçbir şey hatırlatamayacak bana. Bazen rüyaların marifetine şaşarım. Kağızman’ın köyündeki bir evi, İzmir’in çıkmaz sokaklı bir semtine taşımasına pes doğrusu derim. İnsanoğlu bu işte, demeyelim.Çocukluktan orta yaşa kadar baba evinden uzaklaşma rüyaları görür de, orta yaştan sonra ise baba evinin kararlı bir yaşatıcısı olur rüyalarında. Zanneder ki bunu kendisinden başka bilen biri yoktur. Geç onları annem geç. Herkes bu düşleri görür de, ‘unuttum’ diyen çok olur meğer…

Aradan on yıl geçmiş. Sırtımı dayayıp kaşındığım taşı özlüyorum, diyen bir çoban olabilseydim keşke. Gidip yine o taşı bulup kaşırdım sırtımı. Önce ciddi ciddi koklayıp, onlar koklarken ‘Acaba tanıyabilecekler mi?’ sorusuyla içinize düşecek kuşku sorusuna daha cevap bulamadan sizi yalamaya başlayan o köpeklerin soyu sürüyor mu acep? Kaç tarla, bahçe oldu? Kaç ağaç kurudu? Ya adımın ilk harflerini kazıdığım elma ağacı kurumuşsa..Kiralın kapısına gençlikteki siyasi eğilimimin sembolünü kazımıştım. Kesin çürümüştür ve romatizma ağrılarının azdığı soğuk bir zemheri günü annem, babamı terletmek için yakmıştır sobada. Annem çeyiziyle getirdiği beyaz yatak örtüsünü hâlâ üstüne atıyor mudur yüklüğün? Hiç değişmez, hiç değişmezdi o.Yoksul evlerinde en ufak şeyin yokluğu bile anında sezilir. Bir ara göç etmeyi iyiden iyiye düşünürken babam sözü eşya konusuna getirmiş, “Araba tutsam bir köşesini doldurmaz. Bundan utandığım için göçemiyorum.” demişti. Babacığım, göç etmeyişimizin nedeni eğer buysa o yoksulluğumuza da teşekkür etmek istiyorum.

Otobüsten inip, minibüse binmeyi ve bir gelin gibi evin merdivenine kadar götürülmeyi hiç sevmiyorum. Köyün sınırlarında başlayan yola anılarımı arkadaş yaparak girmek istiyorum. Bizim aş otu dediğimiz, diğer adı reyhan veya fesleğen olan ve şu yolun yamaçlarında kokusu yukarıdan aşağıya yuvarlanırcasına gelen bu otlarla biraz konuşmak istiyorum. Kesinlikle sürpriz yapmak istemiyorum. Babamın suvardığı yol üstündeki tarlanın yanından geçerken “ Baba gavarı değiştireyim mi?” der gibi girmek istiyorum baba evine. Mesela köyün içine girdiğimde yolu şaşırmak istiyorum. Birilerinin beni tanımayıp “Kardeş kimi aradınız?” demesini gerektirecek bir şaşkınlığı yaratacak kadar değişmiş köy görmek neden benim de hakkım olmasın?

Gitmesi iyi de, peki ya dönerken elindeki biletin yakıp kavuran acılığını daha gitmeden düşünmeye başlamak ve daha gidişin sevincini yaşamadan dönüşün hüzün havasını tandırların ekmek kokulu haline katmak neyin nesidir?..Söyleyin allahaşkına bağlarında bahçelerinde, su başlarında, tırpan seslerinin, bileyi hışırtılarının arasında türkülerini, çığlıklarını duyduğum göçüp gitmiş insanların hüznünü neyle dengeleyebilirim?

Herkesin bir baba evi vardır. Biliyorum, bu baba evleri her zaman bir ev olmaz. Bezen de yüreğimizdeki bir yerdir baba evi.Taştan topraktan ve insandan bildiğimiz baba evlerine elbet ki ulaşılır, hasret giderilir. Ama yürekteki baba evine yüreğin sahibi de dahil hâlâ ulaşılamamıştır. Kağızman, güzel ilçem. Belki de son gelişimdir sana. Akşam aldığım iki ekmeği götürmek için yüreğimde bir baba evi inşa etmek istiyorum. Biliyorum yaşım yeniden ev yapmaya müsait değil ama senin şu İshak kuşların da susmayı bilmiyorlar ki…Kuşların ötüşümü o baba evi,kuşların ötüşümü…